نرم افزار های مورد نیاز

تبلیغات متنی


هشت نوع ماده‌ی اولیه برای این فرآیند لازم است: دو پروتئین، سه عامل بافر، دو نوع مولکول چربی و مقداری انرژی شیمیایی. این موارد برای ساخت یک مجموعه از حباب‌های نوسانگر و جهنده‌ (سلول اولیه) لازم هستند که برای تقسیم خود از بعضی دستگاه‌ها استفاده می‌کنند.

 برای پترا اسکویل بیوفیزیکدان، سازه‌های رقصان آزمایشگاه یک گام مهم به سمت ساخت سلول ترکیبی از صفر هستند؛ او از ده سال گذشته روی این پروژه کار کرده است و اخیرا در مؤسسه‌ی بیوشیمی مکس‌پلانک در مارتینسرید آلمان به کار خود ادامه می‌دهد. او می‌گوید:

همیشه به دنبال پاسخ به این سؤال بودم: چه چیزی یک موجود زنده را از یک موجود غیرزنده متمایز می‌کند؟

 به گفته‌ی اسکویل چالش اصلی، شناسایی مؤلفه‌های مورد نیاز برای ساخت یک سیستم زنده است. او معیارهای مستقل تأثیرگذار در یک سلول ترکیبی بی‌نقص را شناسایی کرده است.

 پژوهشگرها در تلاش‌اند تا بیست سال آینده موفق به ساخت سلول‌های مصنوعی شوند، آن‌ها از طریق ترکیب بیومولکول‌ها در بافت مناسب به این هدف می‌رسند. اگرچه این فرآیند ابعاد مختلفی دارد اما می‌توان آن را به سه دسته تقسیم کرد: جداسازی بیومولکول‌ها در فضا؛ متابولیسم، یا فرآیند بیوشیمیایی برای زنده‌ ماندن سلول؛ و کنترل اطلاعاتی، ذخیره و مدیریت دستورالعمل‌های سلولی.

به لطف پیشرفت‌های اخیر در فناوری‌های میکروسیال سرعت این پژوهش‌ها در حال افزایش است، دانشمندان با استفاده از این فناوری‌ها می‌توانند به هماهنگ‌سازی حرکت مؤلفه‌های کوچک سلولی بپردازند. گروه‌های پژوهشی قبلا به شناسایی روش‌های ساخت حباب‌های سلول‌مانند در شکل‌های دلخواه و ساخت نسخه‌های ناقص از متابولیسم سلولی و شفاف‌سازی ژنوم‌های دست ساز در سلول‌های زنده پرداخته‌اند؛ اما ترکیب تمام این عناصر هنوز به صورت یک چالش باقی مانده است.

بااین‌حال می‌توان به آینده‌ی این پژوهش‌ها امیدوار بود. در سپتامبر ۲۰۱۷ پژوهشگرهای ۱۷ آزمایشگاه در هلند گروهی به نام ساخت سلول ترکیبی (BaSyc) را تشکیل دادند که به گفته‌ی مرلین دوگتروم رییس BaSyC و رییس یک آزمایشگاه در دانشگاه فناوری دلفت، هدف این پروژه ساخت یک سیستم تقسیم و رشد شبه سلولی در طی ده سال است. بودجه‌ی ۱۸.۸ میلیون یورویی این پروژه تحت حمایت Dutch Gravitation تأمین شده است.

غشای سلولی

مؤسسه‌ی ملی علوم ایالات‌متحده (NSF) در ماه سپتامبر اولین برنامه‌ی خود برای سلول‌های ترکیبی را با سرمایه‌گذاری ده میلیون دلار اعلام کرد. چند پژوهشگر اروپایی از جمله اسکویل، طرح پیشنهاد خود برای ساخت یک سلول ترکیبی را به‌عنوان یکی از طرح‌های پرچم‌دار و نوظهور ارائه دادند و این طرح هم با سرمایه‌گذاری ۱ میلیارد یورویی اجرا خواهد شد. بر اساس پیش‌بینی زیست‌شناس‌های ترکیبی، اولین سلول‌های کاملا مصنوعی در کمتر از ده سال می‌توانند به سلول‌های زنده تبدیل شوند.

همه چیز در یک بسته

گروه‌های پژوهشی گام‌های بلندی را در جهت بازسازی ابعاد مختلف زندگی شبه‌سلولی برداشته‌اند برای مثال می‌توان به اقداماتی مثل شبیه‌سازی غشاهای دور سلولی و تقسیم‌بندی مؤلفه‌های داخلی آن اشاره کرد. نکته‌ی مهم در سازمان‌دهی مولکول‌ها همکاری آن‌ها در زمان و مکان مناسب است به همین دلیل نیاز به فرآیند تقسیم‌بندی است.

برای مثال می‌توان یک میلیارد باکتری را داخل محتویات یک لوله‌ی تست ریخت اما فرآیندهای بیولوژیکی مدت زیادی دوام نمی‌آورند. بعضی مؤلفه‌ها باید به صورت جدا و بعضی با هم نگه‌داری شوند. به گفته‌ی سی دکر بیوفیزیک‌دان دانشگاه فناوری دلفت، در این بخش اجتماع مولکول‌ها مهم است.

مقاله‌های مرتبط:

مهم‌تر از هرچیز این فرآیند به معنی سازمان‌دهی مولکول‌های زیستی داخل یا روی غشاهای لیپیدی است. اسکویل و تیم او در زمینه‌ی غشا تخصص دارند. تقریبا یک دهه پیش، این تیم فرآیند اضافه کردن پروتئین‌های Min را شروع کرد، این پروتئین‌ها دستگاه تقسیم سلول باکتریایی را به صفحات غشای مصنوعی ساخته‌شده از لیپید هدایت می‌کند.

به گفته‌ی پژوهشگرها Min-ها به سرعت وارد غشاها می‌شوند و باعث حرکت و نوسان آن‌ها می‌شوند؛ اما به گفته‌ی اسکویل در صورت اضافه کردن Min-ها به کره‌های سه‌بعدی لیپیدی، ساختار آن‌ها مثل حباب‌های صابونی می‌ترکد. گروه اسکویل توانستند با استفاده از روش‌های میکروسیال و ساخت نگه‌دارنده‌های غشایی در اندازه‌ی سلولی یا لیپوزوم‌ها بر این مشکل غلبه کنند، زیرا این لیپوزوم‌ها در مقابل درج پروتئین‌های مختلف مقاوم هستند.

سلول های ترکیبی

لیپوزوم‌هایی به اندازه‌ی سلول روی یک تراشه‌ی میکروسیال ایجاد شده‌اند.

توماس لیچل یکی از دانشجویان اسکویل به همراه همکاران موفق به حل پروتئین‌های Min در آب شدند و قطره‌هایی از این ترکیب را در یک لوله‌ی تست چرخان وارد کردند. نیروی گریز از مرکز قطره‌ها را به سمت لایه‌های لیپیدی متراکم کشاند و آن‌ها را در این مسیر به صورت کپسول درآورد. بر اساس نتایج اندازه‌گیری، عرض لیپوزوم‌ها به ۱۰ الی ۲۰ میکرومتر می‌رسد (تقریبا هم اندازه‌ی یک سلول گیاهی یا حیوانی متوسط). لیپوزوم‌های حاصل موسوم به واسطه‌های تک لایه‌ای غول‌آسا (GUV-ها) را می‌توان به روش‌های مختلف تولید کرد اما در روش لیچل پروتئین‌های Min باعث حرکت، نوسان و انقباض GUV-ها شدند. هدف گروه اسکویل، سرمایه‌گذاری بر پروتئین‌هایی است که می‌توانند الگوهای غشایی را تولید کند. او می‌گوید:

ما این مولکول‌ها را خیلی خوب درک می‌کنیم و باید دید با عناصر نسبتا ساده مثل Min-ها تا کجا می‌توانیم پیش برویم.

طبق پروژه‌ی لیچل، می‌توان از این پروتئین‌ها برای قالب‌گیری‌ غشاها و تقسیم‌بندی استفاده کرد یا مؤلفه‌ها را در یک سمت سلول ترکیبی جمع‌آوری کرد. همان‌طور که بعضی فیزیک‌دان‌ها از نوار لوله‌ای و ورق قلعی برای آزمایش‌های خود استفاده می‌کنند، اسکویل امیدوار است مولکول‌های بیولوژیکی سودمند توانایی تعمیر ساختارهای شبه سلولی را داشته باشند.

اعضای تیم دکر هم لیپوزوم‌ها را با استفاده از تراشه‌ی میکروسیال با پروتئین‌های مورد علاقه‌ی خود پر کرده‌اند. دو کانال حاوی مولکول‌های لیپیدی روی تراشه در یک کانال آبی همگرا می‌شوند و فرآورده‌ی حاصل لیپوزوم‌هایی در اندازه‌ی سلولی است که می‌توانند از طریق نفوذ به غشا یا شناور شدن داخل محفظه، مولکول‌های زیستی را حفظ کنند.

دستگاه حبابی

ماشین‌های حبابی: پژوهشگرها از تراشه‌های میکروسیال برای ساخت حباب‌های لیپیدی یا لیپوزوم استفاده کردند، لیپوزوم‌ها شبیه پوشش‌هایی هستند که سلول‌ها را در خود نگه می‌دارند. این روش شامل یک اتصال شش جهته است که لیپوزوم‌ها را با محلول پر می‌کند و سپس تخلیه می‌کند. یک لایه‌ی مضاعف لیپیدی با الکل چرب ۱ اکتانول در ترکیب، حول محلول داخلی شکل می‌گیرد. به مرور زمان لیپیدهای اضافه و مخزن ۱ اکتانول در یک جهت جدا می‌شوند و لیپوزوم کامل را به جا می‌گذارند.

گروه دکر آزمایش را با تنظیم فشار، تغییر شکل لیپوزوم‌ها به شکل‌های غیرکره‌ای و شبیه‌ سلول‌ها انجام داد. دستگاه‌های میکروسیال با استفاده از کانال‌های میکرو، امکان کنترل بیشتر برای مرتب‌سازی و تغییر لیپوزوم‌ها را فراهم می‌کنند، رفتار این کانال‌ها مشابه مدار است. امسال آزمایشگاه دکر تراشه‌ای را طراحی کرده است که می‌تواند یک لیپوزوم را به یک نقطه‌ی تیز هل دهد و به این صورت آن را برش بزند. دکر می‌گوید:

البته این تنها هدف ما نیست، بلکه هدف نمایش تقسیم‌بندی از داخل است اما این آزمایش هم اطلاعات جذابی را فراهم می‌کند.

مثال‌ها شامل نیروی لازم برای تقسیم سلول و انواع ویرایش‌های فیزیکی قابل‌تحمل برای لیپوزوم‌ها هستند. تیم دکر در کنار این فرآیندها به بررسی شکل سلول‌های زنده‌ی اشریشیا کلی پرداختند و با پرورش آن‌ها در محفظه‌های سیلیکونی نانو فابریک آن‌ها را عریض‌تر می‌کنند. به این صورت اعضای تیم می‌توانند تأثیر شکل سلول بر دستگاه تقسیم را ببینند و عملکرد پروتئین‌های Min را در سلول‌هایی با اندازه و شکل متفاوت ارزیابی کنند. دکر می‌گوید:

ما با روش‌های نانوفابریک سرو کار داریم و کارهایی را انجام می‌دهیم که یک زیست‌شناس معمولی قادر به انجام آن نیست؛ اما یک بیوفیزیک‌دان مانند من از عهده‌ی این کار برمی‌آید.

اضافه کردن انرژی به سیستم

در این مرحله می‌توان مؤلفه‌ها را بدون تخلیه به حباب‌های لیپوزومی اضافه کرد و به بررسی همکاری مولکول‌ها با یکدیگر پرداخت. تقریبا هر عنصر شبه زنده معمولا به انرژی سلولی به شکل ATP نیاز دارد؛ و اگرچه می‌توان این انرژی را از خارج به یک سیستم ترکیبی وارد کرد، اما به عقیده‌ی بسیاری از زیست‌شناس‌ها یک سلول ترکیبی هم مانند میتوکندری سلول حیوان یا کلروپلاست گیاه (که هردو ATP تولید می‌کنند) باید قادر به تولید انرژی مورد نیاز خود باشد.

گروه یوآخیم اسپاتز در مؤسسه‌ی پژوهش پزشکی مکس پلانک هایدلبرگ آلمان موفق به ساخت یک میتوکندری مضاعف شده است که قادر به تولید ATP است. در این پروژه از روش‌های جدید میکروسیال استفاده شده است. آن‌ها در ابتدا با قرار دادن GUV-ها در قطره‌های آب روغن (که با دیواره‌های چسبناک پلیمری احاطه شده‌اند) به پایدارسازی آن‌ها پرداختند. پس از جاری شدن GUV-ها روی یک میکروکانال، پروتئین‌های بزرگ به داخل آن‌ها (داخل کیسه یا در سطح غشا) تزریق کردند.

خطوط مونتاژ

خطوط مونتاژ: یک سیستم تزریق پیکو امکان بارگذاری تقسیم‌های شبه غشای سلولی به نام لیپوزوم را با پروتئین‌های عملیاتی فراهم می‌کند. لیپوزوم‌ها با یک پوشش پلیمری پایدار می‌شوند و به یک کانال میکروسیال وارد می‌شوند. در طول انتقال لیپوزوم‌ها روی یک موقعیت تزریق پیکو، یک پالس الکتریک می‌تواند اتصال پروتئین‌های داخلی یا پروتئین‌های غشا در لیپوزوم را ایجاد کند.

آن‌ها این غشاها را با یک آنزیم به نام سنتز ATP بارگذاری کردند این آنزیم مانند یک نوع چرخه‌ی آبی مولکولی عمل می‌کند و انرژی ATP را از مولکول‌های پیشرو به صورت جریان پروتونی در کل غشا تولید می‌کند. با اضافه کردن اسید برای افزایش پروتون‌های داخل GUV، ATP تولید می‌شود.

به گفته‌ی اسپاتز پژوهشگرها می‌توانند GUV-ها را حول میکروکانال برای یک تزریق پروتئینی دیگر به چرخش درآورند و مؤلفه‌ها را به ترتیب اضافه کنند. برای مثال، مرحله‌ی بعدی می‌تواند اضافه کردن یک مؤلفه باشد که به صورت خودکار طیف پروتئینی را برای سیستم تنظیم می‌کند. به گفته‌ی اسپاتز اهمیت این ماژول به اندازه‌ی یک ماژول واقعی است.

یک گروه ترکیبی زیست‌شناسی دیگر در مکس پلانک تحت رهبری شیمی‌دانی به نام توبیاس ارب از روش‌های دیگری برای توسعه‌ی مسیرهای متابولیک سلولی استفاده می‌کند. در روش این گروه میکروب‌های فوتوسنتزی، کربن دی‌اکسید محیط را جذب می‌کنند و قند و دیگر بلوک‌های سلولی را می‌سازند.

ارب، رهبر گروه مؤسسه‌ی مکس پلانک در بخش میکروبیولوژی ماربورگ آلمان، از روش لوح خالی برای ترکیب مسیرهای متابولیکی سلولی استفاده می‌کند. او می‌گوید:

از دیدگاه مهندسی، ما به روش طراحی فکر می‌کنیم و سپس آن را در آزمایشگاه می‌سازیم.

آن‌ها موفق به طراحی سیستمی شدند که قادر است Co2 را به نمک اسید مالیک تبدیل کند، این ماده یکی از متابولیت‌های کلیدی در طول فتوسنتز است. طبق پیش‌بینی این فرآیند از فتوسنتز هم بهینه‌تر است. ارب و همکاران او در مرحله‌ی بعد به جست‌وجوی آنزیم‌ در پایگاه داده پرداختند این نوع آنزیم قادر است هر واکنشی را اجرا کند. برای این کار آن‌ها می‌بایست آنزیم‌های موجود را به آنزیم‌های طراح تبدیل می‌کردند.

آن‌ها در پایان ۱۷ آنزیم را از ۹جاندار مختلف از جمله E.coli، آرکائون (یک نوع جاندار میکروبی)، گیاه آرابیدوپسیس و انسان پیدا کردند. این فرآیند بهینه اما کند بود. به گفته‌ی ارب، گروهی از آنزیم‌ها کنار هم قرار داده شدند اما در کنار هم عملکرد خوبی نداشتند. آن‌ها پس از مهندسی آنزیم‌ها به یک نسخه‌ی ۵.۴ رسیدند که به گفته‌ی ارب ۲۰ درصد بهینه‌تر از فتوسنتز است.

نسخه‌ی ۵.۴ آنزیم‌ها، ۲۰ درصد بهینه‌تر از فتوسنتز عمل می‌کند

به این ترتیب گروه ارب ساخت یک نسخه‌ی خام از کلروپلاست ترکیبی را شروع کردند. آن‌ها در ابتدا اسفناج را در یک مخلوط‌کن پودر کردند و سپس ماشین فتوسنتز را به سیستم آنزیمی آن در لوله‌ی تست اضافه کردند، در این فرآیند ATP تولید شد و توانستند Co2 را به نمک اسید مالیک تبدیل کنند (با تابش نور فرابنفش به آن).

اگرچه آزمایش برای مدت کوتاهی در لوله‌ی تست خوب پیش می‌رود اما ارب می‌خواهد ترکیب را مانند یک کلروپلاست تقسیم‌بندی کند. به این منظور از کیت آدامالا زیست شناس ترکیبی کمک گرفت که می‌تواند بخش‌های پیچیده را بسازد و کنترل کند.

گروه آدامالا در دانشگاه مینسوتای میناپولیس با معرفی مدارهای ژنتیکی ساده در لیپوزوم‌ها و ترکیب‌ آن‌ها با یکدیگر و ساخت بیورآکتورهای پیچیده‌تر روی بیورآکتورهای قابل برنامه‌ریزی کار می‌کنند. به گفته‌ی آدامالا، بیورآکتورها، حباب‌های صابونی هستند که در ساخت پروتئین نقش دارند.

گروه او بیورآکتورها را با استفاده از یک سیستم لوله‌ای چرخان مشابه نمونه‌ی اسکویل می‌سازد اما این نمونه لیپوزوم‌های کوچکتری را تولید می‌کند. پژوهشگرها در این آزمایش دایره‌های DNA موسوم به پلاسمید را اضافه کرده‌اند که برای یک عمل مشخص همراه با دستگاه‌های ساخت پروتئین از DNA طراحی شده‌اند.

برای مثال آن‌ها موفق به ساخت بیورآکتورهای لیپوزومی شدند، این بیورآکتورها می‌توانند یک آنتی‌بیوتیک را در محیط خود از طریق روزنه‌های غشایی حس کنند و در پاسخ یک سیگنال درخشان تولید کنند.

با ترکیب بیورآکتورهای ساده می‌توان مدارهای ژنتیکی پیچیده‌تری را ساخت؛ اما وقتی سیستم توسعه پیدا می‌کند، به چند قسمت تقسیم می‌شود تا بتواند مؤلفه‌های بیشتری را دربر بگیرد. به گفته‌ی آدامالا این یک چالش بزرگ است. در یک سلول واقعی، ممکن است پروتئین‌ها در کارهای یکدیگر تداخل ایجاد کنند به همین دلیل با مکانیزم‌های مختلف جدا نگه داشته می‌شوند.

زیست‌شناس‌ها برای سلول‌های ترکیبی ساده‌تر باید روش‌های کنترلی دیگری را پیدا کنند. در این روش آزمایش‌کننده تصمیم‌ می‌گیرد کدام لیپوزوم‌ها و در چه زمانی با یکدیگر ترکیب شوند. این کار را می‌توان از طریق برچسب‌های شیمیایی هم انجام داد، این برچسب‌ها نشان می‌دهند کدام لیپوزوم‌ها را می‌توان با یکدیگر ترکیب کرد یا تنظیم لیپوزوم‌ها را از طریق یک سیستم زمانی انجام می‌دهند.

تزریق‌های اطلاعاتی

مرحله‌ی بعدی تولید سلول دستیابی به نرم‌افزار مناسب است. برای این که سلول ترکیبی بتواند دستورالعمل دانشمندان را اجرا کند، به یک فرآیند ذخیره و بازیابی اطلاعات نیاز دارد. برای سیستم‌های زنده می‌توان از ژن‌ها کمک گرفت (از صدها ژن برای تعدادی میکروب تا ده‌ها هزار ژن برای انسان‌ها).

تعداد ژن مورد نیاز برای راه‌اندازی سلول ترکیبی به سلامت سلول وابسته است. اسکویل و همکاران تعداد چند هزار ژن را مناسب می‌دانند درحالی‌که به عقیده‌ی آدامالا سلول‌های ترکیبی به ۲۰۰ تا ۳۰۰ ژن نیاز دارند.

سلول ترکیبی 2

بعضی پژوهشگرها روی موجودات زنده کار می‌کنند. زیست‌شناس ترکیبی جان گلاس و همکارش در مؤسسه‌ی جی. کریگ ونتر (JCVI) در کالیفرنیا کوچک‌ترین ژنوم میکروبی‌ شناخته ‌شده از کوچک‌ترین ژنوم‌های میکروبی شناخته‌شده استفاده کردند (مایکوپلاسما مایکوییدها) و برای شناسایی ژن‌های ضروری به جداسازی ژن‌های آن پرداختند. با دستیابی به این اطلاعات، موفق به ساخت یک ژنوم مینیمال در آزمایشگاه شدند.

این ژنوم ترکیبی، از ۴۷۳ ژن تشکیل شده است (نیمی از آن‌ها در موجود زنده قرار دارند) و به گونه‌های باکتری موسوم به مایکوپلاسما کاپری کولوم پیوند زده شده است. بر اساس پژوهش‌ها در سال ۲۰۱۶ ژنوم ترکیبی مینیمال می‌تواند به  (هرچند با رشد کند). به عقیده‌ی گلاس کاهش تعداد ژن‌ها دشوار است زیرا حذف یک ژن می‌تواند منجر به مرگ سلول‌ها یا کند شدن رشد آن‌ها نزدیک به صفر شود.

در آینده می‌توان از سلول‌های ترکیبی برای درمان سرطان استفاده کرد

 گلاس و همکارانش در JCVI به گردآوری فهرستی از وظایف سلولی بر اساس آخرین نسخه‌ی تولید آن‌ها یعنی JCVI-syn3.0a می‌پردازند که می‌توانند مشابه یک لیست وظیفه‌ی مینیمال سلولی عمل کنند؛ اما برای ۱۰۰ ژن نتوانستند به شناسایی عملکرد ضروری آن‌ها بپردازند.

 در مرحله‌ی بعد گلاس و آدامالا تحت پشتیبانی NSF و سرمایه‌ی ۱ میلیون دلاری، به نصب ژنوم JCVI-syn3.0a در یک لیپوزوم ترکیبی پرداختند و دوام آن را بررسی کردند، این لیپوزوم شامل دستگاه‌هایی برای تبدیل DNA به پروتئین است. در این نمونه نرم‌افزار و سخت‌افزار سلول از ابتدا ترکیبی هستند.

اگر سلول قادر به رشد و تقسیم باشد، این آزمایش یک گام بزرگ در نوع خود خواهد بود؛ اما به عقیده‌ی بسیاری، یک سیستم زنده باید مراحل تکامل را بگذراند و خود را با محیط تطبیق دهد. به گفته‌ی اسکویل این هدف با نتایج غیرقابل پیش‌بینی و بزرگترین چالش‌ها همراه است:

 تنها زندگی سلول اهمیت ندارد بلکه یک سلول برای رسیدن به حیات، باید یک قابلیت جدید را توسعه دهد.

تیم گلاس در JCVI آزمایش‌های تکامل تطبیقی را با JCVI-syn3.0a انجام دادند و به این منظور جاندارانی را انتخاب کردند که در یک محیط مغذی رشد سریع‌تری دارند. آن‌ها پس از ۴۰۰ تقسیم به سلول‌هایی رسیدند که رشد آن‌ها ۱۵ درصد سریع‌تر از رشد جاندار اصلی بود؛ اما هیچ‌گونه شواهدی در مورد توسعه‌ی عملکردهای جدیدی سلولی یا افزایش تناسب آن‌ها از طریق جهش یا نوسان وجود نداشت.

به گفته‌ی ارب اضافه کردن تکامل به سلول‌های ترکیبی تنها راه افزایش جذابیت آن‌ها است. بی‌نظمی اندکی که در سیستم‌های زیستی وجود دارد امکان بهبود عملکرد را فراهم می‌کند. ارب می‌گوید:

ما به‌عنوان مهندس نمی‌توانیم یک سلول ترکیبی بی‌نقص را بسازیم بلکه باید یک سیستم خودتصحیح بسازیم که روز به روز بهتر می‌شود.

سلول‌های ترکیبی می‌توانند به جست‌وجوی حیات در سیاره‌های دیگر کمک کنند. بیورآکتورهای ترکیبی می‌توانند تحت کنترل کامل پژوهشگرها راه‌حل‌های جدیدی را برای درمان سرطان، برطرف کردن حساسیت آنتی‌بیوتیک یا پاک‌سازی مکان‌های سمی ارائه کنند. انتشار یک موجود زنده در بدن انسان یا محیط ممکن است با خطراتی همراه باشد، اما یک جاندار مهندسی‌شده به روش بالا به پائین با رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی و ناشناخته از این هم خطرناک‌تر است.

به گفته‌ی دوگتروم سلول‌های ترکیبی زنده سؤال‌های اخلاقی و فلسفی را به دنبال دارند: آیا این زندگی واقعی است؟ آیا این استقلال و خودمختاری است؟ آیا می‌توان آن را کنترل کرد؟ این بحث‌ها بین دانشمندان و عموم مردم رواج پیدا می‌کنند. حتی دوگتروم در مورد کشتن انسان‌ها توسط سلول‌های ترکیبی نگرانی کمتری دارد و می‌گوید: من معتقدم اولین سلول ترکیبی ما تقلیدی ضعیف از نمونه‌ی اصلی است.

او به همراه زیست‌شناسان ترکیبی دیگر به پژوهش خود در مورد حیات ادامه می‌دهند. او می‌گوید:

 زمان‌بندی صحیح است ما ژنوم‌ها و لیست اجزا را داریم. سلول مینیمال تنها به چند صد ژن نیاز دارد تا به یک نوع زنده تبدیل شود. صدها ژن هم یک چالش بزرگ است اما بسیار هیجان انگیز است.


پس از جلسه‌ی دونالد ترامپ با وزیر بازرگانی آمریکا، اجرای تعرفه‌ی ۲۵ درصد بر واردات خودرو و قطعات  تا پایان سال ۲۰۱۸ به تعویق افتاد. 

براساس گزارش بلومبرگ، دولت آمریکا اجرای تعرفه‌ی جدید واردات را به‌تعویق انداخته است. روز گذشته در جلسه‌ی کاخ سفید دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا با مشاوران بخش تجارت، اثرات تعرفه‌های گمرکی بیشتر واردات خودرو و قطعات بررسی شد. باتوجه به محرمانه بودن این جلسه، هویت تمام افراد حاضر در آن مشخص نیست.

حدود ۶ ماه پیش بود که وزارت بازرگانی آمریکا، موضوع تعرفه‌های جدید که شامل خودروهای سواری، شاسی‌بلند، کراس‌اور، ون و وانت‌های سبک در کنار قطعات می‌شود را در دستور کار قرار داد. ویلبر راس، وزیر بازرگانی آمریکا، تا پایان سال ۲۰۱۸ فرصت دارد تا نتایج بررسی را به ترامپ گزارش دهد و تصمیم نهایی گرفته شود. ترامپ بارها به خودروسازان خارج از آمریکا هشدار داده بود که امکان افزایش تعرفه واردات تا ۲۵ درصد وجود دارد.

USA

مقاله‌ی مرتبط:

خودروسازان و مقامات دولتی کشورهایی اروپایی و آسیایی در پاسخ به ترامپ، به تاثیر منفی تعرفه‌های جدید به اقتصاد ایالات متحده و بازار جهانی خودرو اشاره می‌کنند. جنگ تجاری خودروسازی، به تمام برندهای بزرگ که در کشورهای با دستمزد پایین کارگری زنجیره تأمین و خط تولید ایجاد کرده‌اند، از جنرال موتورز تا تویوتا؛ ضربه خواهد زد. کارشناسان انجمن ملی فروشندگان خودرو آمریکا (NADA) پیش‌بینی کرده‌اند که تعرفه‌های جدید، حدود ۲ هزار و ۲۷۰ دلار به هزینه‌ی تولید خودروهایی که در آمریکا مونتاژ می‌شوند و ۶ هزار و ۸۷۴ دلار هم به خودروهای تولیدی خارج از آمریکا، اضافه خواهند کرد.

ویلبر راس؛ وزیر بازرگانی آمریکا

ترامپ پس از دریافت گزارش وزارت بازرگانی، ۹۰ روز برای تصمیم‌گیری نهایی، فرصت خواهد داشت. وزارت بازرگانی می‌تواند پیشنهاد‌های مختلفی برای محدود کردن واردات خودرو شامل تعرفه‌ها و حدمجاز، مطرح کند؛ پس از آن، رئیس جمهور آمریکا ۱۵ روز فرصت دارد تا موافقت خود را اعلام کند. ترامپ پیش از این اعلام کرده بود که در زمان مذاکره با اروپا، تعرفه‌ی جدیدی اعمال نخواهد شد؛ از طرفی، مقامات کانادا و مکزیک با ایجاد توافق‌نامه‌ی جدید USMCA، به اتحاد محکمی دست پیدا کرده‌اند.

روز گذشته همزمان با جلسه‌ی ترامپ با مشاوران اقتصادی، عضو کمیسیون اقتصادی اتحادیه‌ی اروپا  اشاره کرد که اروپا انتظار دارد از تعرفه‌های جدید آمریکا، حداقل به‌صورت موقت معاف شود. سال گذشته، ارزش خودروها و قطعات وارد شده به خاک آمریکا، برابر ۳۵۰ میلیارد دلار بود.


روز دوشنبه در اتفاقی غیرمترقبه حجم قابل توجهی از ترافیک گوگل به سمت سرویس‌دهنده‌های روسیه و چین سرریز شد، علت حقیقی چه بوده است؟

روز دوشنبه‌ی این هفته، بخشی از جریان ترافیک اینترنت که قرار بود از مسیر پلتفرم ابری گوگل هدایت شود، به مدت دو ساعت سر از مسیرهای پیش‌بینی نشده‌ای در روسیه و چین درآورد. درحالی که علت این تغییر مسیر غیرمترقبه، نوعی حمله ترافیک‌ربایی یا Traffic Hijacking جلوه داده شد، لیکن معلوم شد این حادثه، حاصل یک اشتباه ساده بوده که این پیامد نامطلوب را به‌دنبال داشته است (بعضاً دولت‌ها از این تکنیک برای رصد و شنود فعالیت کارابران وب یا اعمال سانسور محتوا استفاده می‌کنند که در نوع خود یک حمله و اختلال مهم به شمار می‌رود). 

گوگل عنوان کرده که تقریباً تمام ترافیک هدایت‌شده از جانب مرکز سرویس‌هایش رمزگذاری‌شده هستند و فارغ از محتوای آن‌ها، در جریان حادثه هیچ خطری متوجه آن‌ها نبوده است. در آن ساعت، همزمان با عبور ترافیک از سوئیچ آی‌اس‌پی‌ها، برخی موسسات نظارتی نظیر ThousandEyes، علائمی از حملات مخرب BGP Hijacking مشاهده کردند. در این حملات با دستکاری پروتکل دروازه‌ای مرزی یا به اصطلاح BGP، به‌طور خودکار ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت درگیر کنترل و هدایت ترافیک وب مطابق با برنامه‌ریزی اخلال‌گر می‌شوند.

مقاله‌های مرتبط:

مشاهدات ThousandEyes حاکی از اصلاح مسیر ترافیک گوگل از آی‌اس‌پی Transtelecom روسیه به ChinaTelecom از طریق Nigerian ISP Main One است. الکس هنثورن ایوان جانشین مدیر بازاریابی این موسسه در ادامه می‌گوید:

این اتفاق برای ترافیک مربوط به آی‌پی‌های روسیه، چین، نیجریه و بیش از 150 آی‌اس‌پی دیگر رخ داده که بسیار مشکوک است و نمی‌تواند یک خطای ساده باشد.

BGP Hijacking یک حمله‌ی مخرب و جدی است که توسط مجرمین و عوامل دولت‌ها برای رهگیری ترافیک وب یا مختل کردن یک سرویس خاص در نقطه‌ی هدف مثل گوگل، اجرا می‌شود. البته بعضاً نوع فایده‌مندی از اجرای این تکنیک به نام BGP Hijacking تصادفی وجود دارد که به قصد اصلاح و ترمیم ساختار مسیریابی یک شبکه اجرا می‌شود.

در هر دو صورت این اصلاح مسیرها زمانی اتفاق می‌افتد که محرز می‌شود یک آی‌اس‌پی بلاکی از آدرس‌های آی‌پی دارد و ترافیک رسیده از جانب آن‌ها را کنترل نمی‌کند. این حمله می‌تواند یک حقه‌ی عامدانه باشد یا اگر خوشبین باشیم می‌تواند یک خطای پیکربندی ساده باشد که موجب اختلال شده است، اما عمدی نیست.

bgp hijacking

روز دوشنبه یکی از سخنگویان گوگل این‌طور عنوان کرده که شرکت اثری از حملات مخرب مشاهده نکرده، بلکه به نظر آن‌ها آی‌اس‌پی نیجریه‌ای Main One به طور تصادفی باعث این رخداد شده است.

رولند دابینز مهندس ارشد شرکت Netscout می‌گوید:

اینجا مشکلی اصلی، شکست در اجرا و اعمال الگوریتم‌های موجود در روش‌های ایده‌آل (Best Practice) طراحی‌شده در نشست‌های مسیریاب‌ها است.

روش‌های ایده‌آل (Best Practice) بسیار کمی وجود دارند که آی‌اس‌پی‌ها باید برای پرترافیک و امن نگهداشتن مسیرهای BGP،  پیاده‌سازی کنند. اما این روش‌های ایده‌آل بسیار مهم هستند، چراکه در زمان رخداد نشت ترافیک (Traffic Leak) با اعمال فیلترهایی، خطاها و مسیرهای تولیدشده‌ی غریبه را شناسایی کرده و کلاً مسیرهای مشکل‌ساز جدید را مسدود می‌کنند. با این وجود همه آی‌اس‌پی‌ها این شیوه‌ی دفاعی را به‌کار نمی‌برند. مثلاً در همین حادثه که گوگل را متاثر کرد، ترافیک نه بر بستر مسیرهای امن و بهینه موجود در جدول مسیریابی مسیریاب‌هایی که آن الگوریتم‌ها در آن اجرا شده، بلکه در مسیر آی‌اس‌پی‌هایی که گاردهای BGP را فعال نکرده‌اند در سرتاسر شبکه پخش شده؛ و این کارشان منجر به مسیریابی‌های بی‌انتها و مبهم شده است.

صبح روز گذشته، آی‌اس‌پی Main One نیجریه در اظهاراتی گفت:

خطایی که در جریان به‌روزرسانی برنامه‌ریزی‌شده‌ی شبکه ما پیش آمده بود و علت آن نیز نقص پیکربندی فیلترهای BGP ما بود، باعث این رخداد شد. ظرف ۷۴ دقیقه این خطا برطرف شد.

با این اوصاف به نظر می‌رسد آی‌اس‌پی‌های روسیه و چین و شاید مابقی آی‌اس‌پی‌های درگیر، مسیر جدیدی را برای ترافیک گوگل تعیین کردند، چراکه خودشان برای این رخداد آماده نبوده و پیکربندی‌های محافظتی لازم را اعمال نکرده بودند.

پروتکل‌های زیرساختی اینترنت دهه‌ها قبل و در یک فضای عملکردی متفاوت نوشته شده‌اند، و بسیاری از آن‌ها به منظور ارتقاء ضریب اطمینان نیازمند اصلاحات و بازنگری‌های اساسی هستند. در همین راستا برای رمزگذاری ترافیک وب از طریق HTTPS اقدام شد و ایمن‌سازی فرآیند یافتن نام‌های دامنه (DNS Lookup) که به منظور جلوگیری از رصد عملکرد کاربران و یا همین اصلاح مسیرهای مخرب انجام می‌شود، نیز رشد خوبی دارد.

متعاقب آن، آی‌اس‌پی‌ها و شرکت‌های زیرساختی نیز دست‌بکار شده و شروع به پیاده‌سازی یک لایه محافظتی به نام ((RPKI (Resource Public Key Infrastructureسازوکار کلید عمومی برای منابع) کرده‌اند که می‌تواند از طریق ایجاد یک مکانیزم که به‌صورت رمزگذاری‌شده اعتبار مسیرهای BGP را تایید می‌کند، امکان رخداد حمله‌های BGP Hijacking را به صفر برسانند. همانند پروتکل‌های HTTPS و DNSSEC، سازوکار RPKI پس از پیاده‌سازی توسط نهادهای ارائه‌دهنده‌ی زیرساخت اینترنت، تنها اقدام به محافظت از مشتریان آن‌ها خواهد کرد.

rpki

رولاند دابینز، مهندس ارشد موسسه تحلیل شبکه Netscout است؛ او در ادامه می‌گوید:

تاثیرات این حادثه غیرعادی است، چراکه برخی مسیریاب‌های گوگل و چند مسیریاب مهم دیگر تصادفاً از کار افتاده‌اند. اما اینجا مشکلی اصلی، شکست در اجرا و اعمال الگوریتم‌های موجود در روش‌های ایده‌آل طراحی‌شده در نشست‌های مسیریاب‌ها است. راه‌حل آن هم این است که اپراتورهای شبکه با جامعه جهانی اپراتورهای شبکه در استقرار این فیلترها مشارکت کرده و به سمت پیاده سازی RPKI بروند.

هرچند ظاهراً حادثه‌ی رخ‌داده برای گوگل، هک و خرابکاری نبوده و ماجرای مبهمی دارد، اما اثراتش در روز دوشنبه برای کاربران آشکار بوده و نشان می‌دهد که حل مشکلات حوزه‌ی BGP ضروری است. پیش از این نیز از این محل اتفاقات مخربی رخ داده و کماکان احتمال رخداد مجدد آن وجود دارد.


این روزها تست نرم‌افزار حال و هوای خوبی دارد و شرکت‌های نرم‌افزاری به دلیل تقاضای زیاد برای جذب تستر ماهر با یکدیگر رقابت می‌کنند.

سلب‌ مسئولیت: تحریریه‌ی زومیت در تهیه‌ این محتوای تبلیغاتی نقش نداشته و مسئولیتی در قبال صحت آن ندارد.

کیفیت و تست نرم‌افزار چیست؟

اگر بخواهیم کیفیت را به سادگی تشریح کنیم، شاید ساده‌ترین تعریف این باشد: “کیفیت یعنی برآورده شدن انتظار”. در مبحث کیفیت صنعتی دو موضوع بسیار مهم عبارتند از تضمین کیفیت (بنیان کردن الزامات کیفی فرآیندهای تولید و پشتیبانی و نظارت بر رعایت آنها) و تست. همین موضوع در نرم‌افزار نیز صادق است.

تست نرم‌افزار نیز یک فعالیت برای بررسی این موضوع است که آیا نتایج واقعی بهره‌برداری از قسمت‌های مختلف سیستم نرم‌افزاری با نتایج مورد انتظار مطابقت دارند یا خیر. به‌علاوه این فرآیند برای حصول اطمینان از این موضوع است که سیستم نرم‌افزاری بدون نقص است (به معنی رسیدن به نقطه‌ای که طی یک مدت زمان خاص، باگی در نرم‌افزار مشاهده نشود). همچنین تست نرم‌افزار به شناسایی خطاها، شکاف‌ها و نیازمندی‌های گمشده در مقابل نیازمندی‌های واقعی نیز کمک می‌کند.

نرم‌افزار نیز مانند هر محصول صنعتی دیگر هم نیازمند تضمین کیفیت و هم نیازمند تست است.

اهمیت روز افزون کیفیت و تست نرم‌افزار

اواخر دی ماه ۱۳۹۵، به نقل از کمپانی معتبر اتریشی Tricentis خبری روی وبسایت تیستن (وبسایت جامعه مهندسین تست نرم‌افزار ایران به نشانی tisten.ir) قرار گرفت که در آن طی گزارشی با عنوان Software Fail Watch: 2016 in Review اعلام کرد حجم دارایی‌های مبتلا به باگ‌های نرم‌افزاری در سال ۲۰۱۶ برابر با ۱٫۱ تریلیون دلار بوده است که این باگ‌ها مجموعا در حدود ۴.۴ میلیارد نفر از مردم دنیا را با خود درگیر کرد‌ه‌اند. این رقم یک افزایش قابل توجه به نسبت گزارش ارائه شده در سال ۲۰۱۵ داشت.

همین گزارش، به سادگی حجم کاری که می‌توان در حوزه کیفیت انجام داد، و همچنین میزان تشنگی بازار برای تست نرم‌افزار را نشان می‌دهد.

علاوه بر موضوع بالا، نفوذ دیوانه‌وار و مهاجمانه IT در همه شئونات زندگی بشری و پولسازی بسیار بالا در این صنعت، منجر به  رشد قارچ‌گونه ایده‌های مبتنی بر فناوری اطلاعات و همچنین شرکت‌های تولید کننده محصولات و خدمات IT شده است. این هجوم به قدری سنگین است که شما به سختی می‌توانید ایده‌ای را در سطح دنیا پیدا کنید، که چند شرکت روی آن مشغول به کار نباشند. همین موضوع باعث شکل گیری یک بازار شدیدا رقابتی در این حوزه شده است، که عناصر اصلی آن عبارتند از: بازاریابی و کیفیت (محصول، خدمات و پشتیبانی) این دو عنصر به هیچ وجه جای یکدیگر را نمی‌گیرند. به همین دلیل اکثر شرکت‌ها در حوزه غیرفنی بازاریابی را موضوع محوری خود می‌دانند، و در بخش فنی محوریت روی کیفیت است.

کلیدواژه کیفیت باعث شده است که طی ۱۰ سال گذشته شرکت‌های غول‌پیکر زیادی مانند TCS خدمات خود را به صورت تخصصی روی کیفیت نرم‌افزار و تست نرم‌افزار متمرکز نمایند که شرح حال این شرکت‌ها را می‌توانید در شماره‌های ۱ و ۲ دو ماهنامه تخصصی تست نرم‌افزار با عنوان تیستن (سایت tisten.ir بخش «نشریات ما») مطالعه کنید.

وضعیت آزمون نرم‌افزار در ایران

علیرغم اینکه تا دو سال پیش نگرش علمی و فنی درستی روی تست نرم‌افزار وجود نداشت، اما این وضعیت اکنون (به دلیل پررنگ شدن حضور استارتاپ‌ها و داغ شدن بازار رقابت، رشد تورم و افزایش هزینه‌های نگهداشت نرم‌افزار به دلیل کیفیت پایین محصولات و…) کاملا تغییر کرده است، آنچنانکه شرکت‌ها غالبا به دنبال تسترهای با دانش و آگاه به ابزارهای تست هستند، و جالب اینکه یافتن چنین تسترهایی معمولا از یافتن کدنویس ماهر، متخصص DB، گرافیست و… به مراتب مشکل‌تر است. چنین وضعیتی نیاز بازار ایران به مهندسین متخصص تست نرم‌افزار را بیش از پیش مشخص می‌کند.

چگونه یک آزمونگر حرفه‌ای شویم

البته به دست آوردن یک پست مناسب (در زمینه تست نرم‌افزار یا تضمین کیفیت) با درآمد خوب در یک شرکت اسم و رسم دار به هیچ وجه کار ساده‌ای نیست. اگر همین حالا به Job Opportunityهای تست نرم‌افزار در خارج از کشور نگاهی بیندازید، تقریبا تمام آنها داشتن مدرک بین‌المللی (ISTQB (International Software Testing Qualification Board را از الزامات پذیرش عنوان کرده‌اند.

همین موضوع به صورت آرام آرام در حال سرایت به ایران است، و به مرور زمان تمام شرکت‌ها همین موضوع را به عنوان یک معیار پذیرش برای مصاحبه شونده قلمداد خواهند کرد. شاهد این مدعا برگزاری امتحانات این سرتیفیکیت بین‌المللی به صورت مرتب در ایران (ماهی یک بار) است که برخلاف وضع فعلی تا دو سال پیش برای ارائه امتحان یا باید به کشورهای همسایه (مانند پاکستان، ترکیه و امارات) می‌رفتید، و یا منتظر می‌ماندید تا امتحان آن بعد از چندین ماه در ایران برگزار شود؛ که البته ممکن بود کلا لغو شود.

تستین

دوره حضوری ISTQB-Foundation

به علاوه، دوره آمادگی برای کسب نمره قبولی در این امتحان و اخذ سرتیفیکیت نیز به صورت مرتب برگزار می‌شود، که در حال حاضر می‌توانید برای حضور در آخرین دوره ISTQB Foundation اقدام به ثبت‌نام کنید. این دوره به صورت استاندارد یک دوره ۲۴ ساعته به زبان فارسی است که توسط مهندس ابوالفضل خواجه دیزجی تنها مترجم سیلابس‌های ISTQB در ایران انجام می‌شود. ثبت نام در این دوره تا تاریخ ۲۲ آذر انجام می‌شود، که ثبت نام سریع‌تر در آن منجر به تهیه بلیت ارزان‌تر خواهد شد.
تستین

دوره حضوری Use Case Testing

چگونه یک آزمونگر به روز باشیم

برای به روز بودن در زمینه کیفیت و تست نرم‌افزار منابع زیادی اعم از کتاب و سایت در دنیا وجود دارد. اما تا کنون هیچ یک از این منابع که به صورت تخصصی و مداوم به زبان فارسی به کیفیت و تست نرم‌افزار بپردازند وجود نداشته است. اما به تازگی جامعه مهندسین تست نرم‌افزار ایران با عنوان تیستن آغاز به کار کرده است که شما در سایت این مجموعه می‌توانید انواع محتواهایی که مدنظرتان است را بیابید، و البته مطمئن باشید که همه موارد در زمینه کیفیت و تست نرم‌افزار هستند. انواع محتوای موجود در وبسایت تیستن عبارتند از:

  • اخبار داخلی و خارجی
  • مقالات علمی و عملیاتی
  • آموزش دانش تست نرم‌افزار و ابزارهای تست نرم‌افزار
  • دانلود ویدئوهای آموزشی، منابع فارسی، کتاب و مجلات انگلیسی
  • مصاحبه با بزرگان تست نرم‌افزار دنیا
  • اطلاع رسانی رویدادها، دوره‌ها و همایش‌های داخل و خارج کشور
  • فرصت‌های کاری
  • نشریات متعلق به تیستن شامل دو ماهنامه تخصصی تیستن، اینفوگرافی‌ها، کتاب‌های در حال چاپ یا چاپ شده

علاوه بر این می‌توانید کانال تلگرامی تیستن را نیز دنبال کنید.


مدل اقتصادی پرچمدار بعدی سامسونگ یعنی گلکسی S10 لایت، به احتمال قوی دارای نمایشگر تخت Infinity-O خواهد بود.

سامسونگ پیشتر مدل اقتصادی گوشی‌های پرچمدار خود را روانه‌ی بازار کرده، اما شایعات اخیر می‌گویند که مدل اقتصادی گلکسی اس ۱۰ قرار است از جهات زیادی با دیگر مدل‌های اقتصادی تفاوت داشته باشد؛ در حقیقت گفته می‌شود که S10 لایت قرار است در ازای قیمتی کمتر، عملکردی نزدیک به پرچم‌داران را به کاربر ارائه دهد.

بر اساس اخبار غیررسمی جدید، سامسونگ قصد دارد در هر سه مدل از گوشی‌های پرچمدار سال آینده‌ی خود یعنی گلکسی اس ۱۰ لایت، گلکسی اس ۱۰ و گلکسی اس ۱۰ پلاس، از پردازنده‌ی اسنپدراگون ۸۱۵۰ کوالکام استفاده کند. در ضمن گفته می‌شود که Samsung Galaxy S10 Lite دارای دو مدل با ۴ یا ۶ گیگابایت رم خواهد بود.

مقاله‌های مرتبط:

همچنین قرار است مدل پایه‌ی اس ۱۰ لایت با ۶۴ گیگابایت رم در دسترس علاقه‌مندان قرار گیرد. در ضمن برای کسانی که حاضرند مبلغ بیشتری پرداخت کنند، بهترین مدل گلکسی اس ۱۰ لایت با ۶ گیگابایت رم و ۱۲۸ گیگابایت حافظه‌ی داخلی، ارائه خواهد شد.

نکته‌ی حائز اهمیت اینجا است که گفته می‌شود سامسونگ قصد دارد در گلکسی اس ۱۰ لایت از نمایشگر Infinity-O (که مدتی پیش به‌همراه نمایشگرهای Infinity-U ،Infinity-V و Infinity Flex رونمایی شد) با فریمی فلزی در اطراف آن، استفاده کند. از میان دیگر مشخصات احتمالی اس ۱۰ لایت می‌توان به حسگر اثر انگشت در قسمت کناری گوشی و دوربین اصلی دوگانه با فرم افقی اشاره کرد؛ پیشتر گقته می‌شد که اس ۱۰ لایت قرار است تنها دارای یک دوربین اصلی باشد.

سامسونگ احتمالا در ماه فوریه طی برگزاری رویداد MWC 2019 از جدیدترین گوشی‌های خود یعنی گلکسی ۱۰، اس ۱۰ لایت و اس ۱۰ پلاس رونمایی خواهد کرد. پیش‌‌بینی‌ها حاکی از آن است که کره‌ای‌ها قصد دارند فروش اسمارت‌فون‌های جدیدشان را از مارس ۲۰۱۹ آغاز کنند.

گلکسی اس ۱۰ لایت سامسونگ، احتمالا قیمتی بین ۶۵۰ تا ۷۵۰ دلار خواهد داشت.


با نگاهی به اطراف و توجه به فناوری‌های موجود، می‌توان ادعا کرد که ما اکنون در آینده زندگی می‌کنیم. بسیاری از کارها از سفارش غذا تا پیدا کردن شغل، به‌راحتی و با کمک اینترنت انجام می‌شود. اما چرا هنوز نمی‌توانیم از این فناوری‌ها برای کارهایی مانند رأی‌گیری استفاده کنیم؟ رایان نورث، یک دانشمند علوم کامپیوتر، در این مطلب توضیح می‌دهد که چرا نباید هیچ‌گاه در کارهای این‌چنینی، به کامپیوترها اعتماد کرد.

رایان برای بررسی این چالش، ابتدا به توضیح چگونگی عملکرد برنامه‌های کامپیوتری می‌پردازد. همان‌طور که می‌دانیم، کامپیوترها زبان باینری یا صفر و یک دارند. به‌علاوه، برنامه‌نویسی به زبان باینری نیز بسیار دشوار است و تقریبا هیچ‌کس، تمایلی به نوشتن با این زبان ندارد. حتی اگر موفق به نوشتن با این زبان بشوید، نتیجه، تنها تعدادی عدد خواهد بود. این اعداد برای همه‌ی افراد (حتی خودتان پس از چند هفته)، مفاهیمی مبهم و غیرقابل درک دارند. به بیان دیگر، با نگاه کردن به این زبان، نمی‌توان حدس زد که برنامه‌ی شما چه کاری انجام می‌دهد.

دانشمندان علوم کامپیوتر، برای حل این چالش،‌ مفهومی را با نام زبان ماشین ابداع کردند. عبارت‌های این زبان، کدهای باینری را به کلمات و جملاتی تبدیل می‌کنند که تا حد امکان به زبان انسان نزدیک می‌شود. اگرچه این عبارات جدید هم نیاز به پیشرفت دارند، اما حداقل، حرکتی در مسیر مثبت محسوب می‌شوند. زبان ماشین، به سخت‌افزار آن وابستگی دارد. 

باینری

مقاله‌های مرتبط:

به‌هرحال، با این زبان ماشین هم نمی‌تواند چنین دستوری را به‌صورت مستقیم به کامپیوتر داد: «۱۰ را با ۲۰ جمع کن و نتیجه را نشان بده». به‌جای این دستور، باید به کامپیوتر بگوییم: «۱۰ را در متغیر اول ثبت کن. ۲۰ را در متغیر دوم ثبت کن. دو متغیر را به متغییر جمع کننده وارد کن. نتیجه را در متغیر سوم ثبت کن. متغیر سوم را چاپ کن.» پس از ارسال این دستور،‌ زبان ماشین به‌تعریفی ترجمه (کامپایل) شده و به صفر و یک‌های قابل فهم برای کامپیوتر تبدیل می‌شود.

مشکلات و کمبودهای این زبان از همان ابتدا مشخص هستند. شما باید زبان ماشین سخت‌افزار خود را بشناسید و زبان ماشین سخت‌افزارها نیز با هم تفاوت‌های عمده دارند. به‌علاوه، باید مراحل فرآیند را به‌صورت تک‌تک اعلام کنید. البته، به‌هرحال این زبان بیشتر از رشته‌های صفر و یک قابل فهم خواهد بود.

مرحله‌ی بعدی پیشرفت زبان‌های برنامه‌نویسی، حذف وابستگی به سخت‌افزار است. در نتیجه‌ی این اقدام، کامپایلر هوشمندی ساخته می‌شود که زبان، صرف‌نظر از ماشین مقصد، دستورات را به آن ارسال می‌کند. کامپایلر، دستور را به زبان ماشین مقصد و سپس به کدهای باینری تبدیل می‌کند. در نهایت، باوجود اینکه زبان‌های برنامه‌نویسی هرکدام روش خاص خود برای حل مسائل را دارند، هدف آن‌ها یکی است. آسان‌تر کردن خواندن کدها برای انسان‌ها و در نتیجه، آسان‌تر کردن اصلاح و بهبود کدها، هدف مشترک تمام زبان‌های برنامه‌نویسی محسوب می‌شود. در نتیجه‌ی همه‌ی این پیشرفت‌ها، امروز، زبان‌های برنامه نویسی دستور انسانی روبرو را به‌راحتی می‌فهمند: Print 10+20.

با نگاهی به روند گفته‌شده در بالا، احتمالا متوجه شده‌اید که چرا نباید به کامپیوترها اعتماد کرد: کامپایلر، مشکل اصلی است. درواقع، صرف‌نظر از اینکه شما چه عبارت‌هایی می‌نویسید، اعتماد نهایی به کامپایلر خواهد بود تا آن را به کدهای باینری تبدیل کند. درواقع اگر کسی قصد خرابکاری در سیستم را داشته باشد، تنها باید کامپایلر را تغییر دهد.

code

به‌عنوان مثال اگر دستور Print به‌نوعی تغییر کند که همیشه، عدد یک را به ورودی اضافه کند، برنامه به‌درستی کار نخواهد کرد. از آنجایی که شما برنامه را صحیح نوشته‌اید، هیچ‌گاه با نگاه کردن به کدهایتان متوجه این اشکال نخواهید شد.

کامپایلرهای دستکاری شده، روشی مطمئن برای تغییر فرآیند برنامه‌ها هستند

البته مثال بالا بسیار ساده بوده و با چند بار اجرا کردن و متوقف شدن برنامه، قابل کشف است. اما اگر دستکاری در کامپایلر پیچیده‌تر باشد، آن‌گاه خطر چندبرابر خواهد بود. فرض کنید یک مجرم، کامپایلر را به‌نوعی تغییر دهد که هرجا عبارت Password دیده شد، رمز عبور مورد نظر خودش نیز معتبر شناخته شود.

نفوذ بالا، تعریف درب پشتی یا همان Back Door در نفوذهای کامپیوتری است. با این کار، سازنده‌ی کامپایلر به هر برنامه‌ی کامپیوتری که با محصولش نوشته شده، دسترسی خواهد داشت. درواقع شما می‌توانید ورود به برنامه را به‌سختی قفل و محدود کنید. اما فرد نفوذگر به‌راحتی از دربی وارد می‌شود که هیچ‌کس از آن اطلاعی ندارد.

قطعا مثال بالا چالش بزرگی محسوب می‌شود؛ اما برنامه‌نویس‌های حرفه‌ای پاسخی برای آن دارند. آنها می‌گویند کامپایلر نیز یک برنامه‌ی کامپیوتری است و می‌توان با نگاه کردن به کدهای آن، متوجه مقاصد خرابکارانه یا نفوذ شد. در مورد مثال بالا، تنها باید به دنبال کدی باشید که پسورد مورد نظر نفوذگر را تأیید می‌کند.

در اینجا چالش بعدی مطرح می‌شود. همان‌طور که فرض کردیم، کامپایلرها نیز برنامه‌های کامپیوتری هستند. پس آنها نیز یک بار کامپایل شده‌اند. در نتیجه،‌ برای نفوذ و سوء استفاده از آنها، تنها باید موارد زیر را انجام دهیم:

ابتدا کدی که پسورد مورد نظر ما را به‌عنوان پسورد صحیح می‌پذیرد، وارد کامپایلر می‌کنیم. در این مرحله، یک درب پشتی برای هر برنامه‌ای می‌سازیم که با این کامپایلر نوشته می‌شود. اما اگر فردی به کدهای کامپایلر نگاه کند، متوجه هدف ما می‌شود. پس به مرحله‌ی بعدی می‌رویم.

hack keyboard

کد جدیدی را وارد کامپایلر می‌کنیم. این کد، هرگاه خود کامپایلر، کامپایل شود، متوجه روند شده و کد مرحله‌ی قبل (قبول کردن پسورد مورد نظر ما) را به آن اضافه می‌کند. اکنون، وقتی کامپایلر را کامپایل کنیم، یک نسخه‌ی جدید از خودش ایجاد می‌کند. این نسخه‌ی جدید، حاوی دستوراتی برای پذیرفتن پسورد مورد نظر ما است. در نهایت برای از بین بردن ردپای خود نیز، دستورات خرابکارانه را از ظاهر کامپایلر حذف می‌کنیم.

با روش بالا، هر بار که کامپایلر دوباره ساخته می‌شود، به‌گونه‌ای خود را بازسازی می‌کند که کد مخرب درب پشتی را داشته باشد. در نتیجه، وقتی کامپایلر، برنامه‌های دیگر را ترجمه می‌کند، کد مخرب اضافه می‌شود اما در کد منبع آن قابل مشاهده نخواهد بود.

تنها راه کشف این خرابکاری یا باگ، خواندن کدهای باینری است. کاری که از همان ابتدا دشوار به نظر می‌رسد و با پیچیده‌تر شدن برنامه‌ها، به‌سمت غیرممکن شدن پیش می‌رود. برای درک این دشواری باید بدانید تمام آثار شکسپیر فضای ۶ مگابایت نیاز دارند و برنامه‌ای مانند فایرفاکس،‌ ۲۰۰ مگابایت فضا نیاز دارد. با مقایسه‌ی این اعداد می‌فهمیم که هیچ‌کس نمی‌تواند تمام کدهای آن برنامه را بخواند. به‌علاوه، کدها به زبانی قابل فهم برای ما نوشته نشده‌اند!

امنیت

موارد گفته شده در بالا، حقیقت جدیدی نیستند. کن تامسون خالق سیستم‌عامل یونیکس، در سال ۱۹۸۴ مقاله‌ای تحت عنوان Reflexing on Trusting Trust نوشت و در پایان آن، به این نتیجه رسید:

نتیجه ساده است. شما نمی‌توانید به کدی که خودتان به‌طور کامل ننوشته‌اید، اعتماد کنید. در نهایت، هیچ تأییدیه‌ای شما را در برابر کد غیرقابل اعتماد، مصون نمی‌دارد.

تامسون، خالق یونیکس معتقد بود اعتماد ۱۰۰ درصد به کامپیوترها کاملا اشتباه است

منظور کن تامسون از عبارت «به‌طور کامل نوشتن»، تنها خود برنامه نیست. هدف او، نوشتن کل مسیر برنامه تا مراحل نهایی کامپایلر است. افراد محدودی زمان، مهارت و پول لازم برای ساختن یک کامپیوتر و برنامه‌های آن از اساس را دارند. کمی توجه به این پیش‌بینی تامسون، نشان می‌دهد که اعتماد کردن به کامپیوترها، در هیچ کاری عاقلانه نیست.

باوجود تمامی این هشدارها، ما از کامپیوترها برای همه‌ی کارهایمان استفاده می‌کنیم. به‌راستی چرا ما در همه‌چیز به این ماشین‌های کابوس‌وار اعتماد داریم؟

پاسخ سوال بالا، ساده است: کامپیوترها، سرگرم‌کننده و راحت هستند. به‌علاوه، آنها در موارد گوناگون، کاربر دارند. در کنار همه‌ی این موارد، هک کامپایلر کار ساده‌ای نخواهد بود. شما باید زمان و انگیزه بالایی برای هدف قراردادن یک فرد یا جامعه داشته باشید. در نهایت، برخی کارها نیاز به اعتماد کامل به کامپیوتر ندارند. به‌عنوان مثال هیچ‌کس برای فهمیدن نوع پیتزای شما، زحمت هک کردن کامپایلر اپلیکیشن تحویل غذا را متقبل نمی‌شود. اما دستکاری برخی کارها، مانند رأی‌گیری، ارزش زمان و هزینه را دارند.

امنیت سایبری

مقاله‌های مرتبط:

رأی‌گیری پدیده‌ای است که نتایج هک کردن آن، تأثیرات بزرگی خواهد داشت. به‌علاوه، هدف قرار دادن این فرآیند، دشوار نیست (چون زمان و مکان مشخصی دارد). مهم‌تر از همه، انگیزه‌ی کافی برای دستکاری در آن نیز همیشه وجود دارد. برای نفوذ به این مورد نیز می‌توان به همان روش اضافه کردن پسورد معتبر جعلی، دستوری برای اضافه کردن رأی به فردی خاص را در کامپیوتر تزریق کرد.

به‌هرحال، رایان با توجه به استدلال‌های بالا ادعا می‌کند که رأی‌گیری کامپیوتری و رأی‌گیری اینترنتی، هیچ‌گاه امن نخواهد بود. او تنها روش امن کردن رأی‌گیری کامپیوتر را، ترکیب آن با رأی‌گیری سنتی و کاغذی می‌داند. با این روش، حتی با وجود نفوذ به کامپیوترهای رأی‌گیری، کاغذ‌های رأی برای تأیید را رد نفوذ وجود دارند.

رایان پس از انتشار این مقاله در سرویس مدیوم، بخش‌هایی را نیز در پاسخ به پرسش‌های تکراری کاربران به آن اضافه می‌کند. او در این بخش‌ها به توضیح برخی از ابهامات یا راهکارهای پیشنهادی کاربران برای حل چالش اعتماد می‌پردازد.

یکی از سوال‌ها، در مورد ماهیت رأی‌گیری کامپیوتری است. تعریف او از این نوع رأی‌گیری، فرآیندی است که تماما در کامپیوترها انجام می‌شود. در این فرآیند، هیچ المان دیگر (مثلا کاغذی) وجود ندارد و کامپیوتر، به‌عنوان ابزار تأیید آرا شناخته می‌شود. راهکار او، اضافه کردن مرحله‌ی چاپ یا اسکن کاغذ رأی‌گیری، برای تأیید نهایی آرا بیان می‌شود.

hack

یکی از کاربران، در نظرات این پست به راهکارهایی همچون ارائه‌ی کد اختصاصی برای رأی‌دهندگان،‌ اسکن‌های بیومتریکی یا پشتیبان گرفتن در اینترنت اشاره می‌کند. پاسخ رایان به این پیشنهاد، همان عدم اعتماد به کدها است. از نظر او، این فرآیندها نیز توسط کامپیوتر انجام می‌شود که به‌هیچ‌وجه قابل اعتماد نخواهد بود.

راهکار دیگر در بخش کامنت‌ها، بررسی کد کامپایلرها بیان می‌شود. رایان در پاسخ به این راهکار می‌گوید که کد مخرب کامپایلر، همان‌طور که قبلا گفته شد، توانایی تشخیص فرآیند بررسی را دارد و در این فرآیند، عملکرد مخرب خود را نشان نمی‌دهد. اگرچه ایده‌ی رایان در مورد این کامپایلر مخرب کمی تخیلی به‌نظر می‌رسد، اما او خراب‌کاری شرکت فولکس واگن در سال ۲۰۱۵ را مثالی عینی معرفی می‌کند.

رسوایی فولکس واگن نمونه‌ای سوء‌استفاده از برنامه‌های کامپیوتری است

کامپیوترهای خودروهای این شرکت، فرآیند بررسی آلایندگی را تشخیص می‌دادند و در آن حالت،‌ در وضعیت مصرف پایین کار می‌کردند. پس از پایان تست، روند آنها به‌حالت عادی یا مصرف بالا، تغییر می‌کرد. اصلاح این خرابکاری، ۱۸.۳۲ میلیارد دلار به‌علاوه‌ی ۲.۸ میلیارد دلار جریمه برای فولکس به‌همراه داشت. به‌هرحال شرکت فولکس واگن نیز به‌خاطر تصور سوددهی این روش و عدم شناسایی توسط کارشناسان، این کار را انجام داد. همان انگیزه‌هایی که برای نفوذ به انتخابات هم کافی هستند.

رایان در پاسخ به پرسشی در مورد عدم اعتماد به کامپیوترها می‌گوید:

بله، به‌صورت مطلق و ۱۰۰ درصد نباید به کامپیوترها اعتماد کرد. البته قطعا انجام چنین کاری ممکن نخواهد بود. از طرفی، همه‌ی کارها نیاز به اعتماد کامل به کامپیوترها ندارند. تنها چند مورد خاص در این زمینه مانند رأی‌گیری هستند.

یکی از انتقادات به ایده‌های رایان این بود که به‌هرحال ما امروز از کامپیوترها در اکثر جنبه‌های زندگی از کار تا بانکداری استفاده می‌کنیم و حتی همین مقاله‌ی رایان نیز توسط او در کامپیوتر نوشته شده است. با این وجود، چگونه می‌‌توان بدون اعتماد به کامپیوتر زندگی کرد. در پاسخ به این انتقاد هم، بحث اعتماد ۱۰۰ درصد مطرح می‌شود. ما به بانکداری اینترنتی اعتماد داریم چون بانک می‌تواند (و تعهد می‌دهد که) خسارات احتمالی را پوشش دهد. اما در مورد اتفاقاتی همچون خرابکاری در رأی‌گیری، عواقب عموما جبران‌ناپذیر هستند.

کامپیوتر رومیزی

عدم اعتماد رایان به کامپیوترها به‌حدی پیش می‌رود که پیشنهاد استفاده از بلاک‌چین برای جبران خطرات گفته‌شده را نیز رد می‌کند. او معتقد است این فناوری نیز قابل دستکاری بوده و هیچ‌گاه ۱۰۰ درصد قابل اعتماد نیست.

در اینجا باید به این نکته اشاره کنیم که نویسنده‌ی این مقاله، تنها قصد تفسیر صحبت‌های کن تامسون را دارد. او خود را دانشمند عالِم کامپیوتر نمی‌داند و تنها، صحبت‌های تامسون در مورد عدم اعتماد به کدها و کامپایلرها را با مثالی توضیح می‌دهد. البته رایان راهکاری نیز برای این مشکل ارائه می‌دهد و آن، کامپایل کردن کد‌ها در دو کامپایلر متفاوت است. به بیان ساده‌تر برنامه‌نویس برای اطمینان از عدم خراب‌کاری در کامپایلر یک بار هم باید کد خود را در کامپایلر معتبر و تأییدشده‌ای اجرا کند. در اینجا باز هم این سوال مطرح می‌شود که آیا آن کامپایلر معتبر و تأییدشده قابل اعتماد خواهد بود؟

نویسنده‌ی مقاله در پایان به این نکته اشاره می‌کند که هشدارهای او، علاوه بر مثال شرکت فولکس واگن، در پروژه‌های بزرگ دیگر نیز عینیت پیدا کرده‌اند. او مثال‌هایی از نفوذ به سیستم‌های هسته‌ای و موشک‌های فضایی همچون ویروس استاکس نت بیان می‌کند که نتیجه‌ی همان اعتماد ۱۰۰ درصدی بوده‌اند.

البته قطعا در رأی‌گیری‌های کاغذی نیز احتمال سوءاستفاده و خرابکاری وجود دارد؛ اما این قدام به‌خاطر ماهیت فیزیکی این رأی‌ها، نیازمند تلاش بیشتر و صرف هزینه‌ی بالاتر خواهد بود. به‌علاوه، کامپیوترها و کدهای آنها همیشه پیچیده هستند و حتی یک اشتباه کوچک در کدنویسی یا کامپایل کردن، نتایج را به‌کلی تغییر خواهد داد. به‌هرحال شاید بتوان ادعا کرد که دنیای کامپیوتر، هنوز برای مقاصد بسیار مهم مانند رأی‌گیری، امن نیست.

نظر شما چیست؟ آیا می‌توان به‌صورت ۱۰۰ درصد و در همه‌ی موارد، به کامپیوتر اعتماد کرد؟


هیوندای ولوستر N TCR، نسخه‌ی مسابقه‌ای نسل جدید ولوستر، برای مسابقات میشلن IMSA طراحی شده است.

تیم برایان هرتا اتواسپرت (Bryan Herta Autosport) هر دو مسابقه تیمی و بخش سازندگان را در کلاس TCR چالش جهانی پیرلی ۲۰۱۸ با استفاده از هیوندای i30 N TCR با قهرمانی پشت سر گذاشت. این مسابقات برای هیوندای بسیار باشکوه تمام شد؛ این‌طور به نظر می‌رسد که محصولات خودروساز کره جنوبی در این نقطه متوقف نخواهند شد. 

Hyundai Veloster N TCR / هیوندای ولوستر

هیوندای  اعلام کرد که با همان تیم اما با خودروی متفاوتی در مسیر قهرمانی دیگری گام خواهد گذاشت. تیم برایان هرتا اتواسپرت قصد دارد در چالش پایلوت میشلن IMSA ۲۰۱۹ با استفاده از خودروی مسابقه‌ای هیوندای ولوستر N TCR به رقابت بپردازد. 

Hyundai Veloster N TCR / هیوندای ولوستر

حدود ۸۵ درصد از اجزای اصلی هیوندای i30 N TCR در خودروی مسابقه‌ای Veloster N TCR حفظ خواهد شد که از آن جمله می‌توان به پیشرانه ۲ لیتری مجهز به توربوشارژر با قدرت ۳۵۰ اسب بخار اشاره کرد. این خودرو توسط تیم هیوندای موتوراسپرت کاستومر ریسینگ طراحی می‌شود؛ همان تیمی که هیوندای i30 N TCR را نیز طراحی کرده است و محصول جدید در مقر هیوندای موتوراسپرت آلزنوا (Alzenau) آلمان طراحی و ساخته خواهد شد.

Hyundai Veloster N TCR / هیوندای ولوستر

مقاله‌های مرتبط:

دین ایوانز، مدیر بازاریابی هیوندای موتور آمریکا گفت:

ما از همکاری و همراهی تیم برایان هرتا اتواسپرت و این‌که ولوستر N TCR جدید در پیست‌های آمریکا طی چالش پایلوت میشلن IMSA مسابقه خواهد داد، بسیار هیجان‌زده هستیم. پس از قهرمانی آن‌ها در سال ۲۰۱۸ با هیوندای i30 N TCR، ما نمی‌توانیم بیش از این برای موفقیت ولوستر N TCR صبر کنیم. 

هر دو خودروی هیوندای ولوستر N TCR و هیوندای i30 N TCR به‌طور کامل برای رقابت در سری TCR تائید شده‌اند، اما تحویل آن‌ها به تیم‌های مشتری با توجه به زمان ورود مدل جاده‌ای ولوستر N اولویت‌بندی می‌شود. برخلاف ولوستر N، مدل مسابقه‌ای هیوندای ولوستر N TCR توسط بخش موتوراسپرت هیوندای با پیشرانه ۲ لیتری مجهز به توربوشارژر و سیستم تزریق سوخت مستقیم تجهیز می‌شود که می‌تواند ۳۵۰ اسب بخار قدرت و ۴۵۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید کند.

Hyundai Veloster N TCR / هیوندای ولوستر

هیوندای ولوستر N TCR در فاصله زمانی نزدیک به شروع فصل چالشی پایلوت میشلن ۲۰۱۹ رونمایی خواهد شد؛ این سری مسابقات از ۵ بهمن ماه ۹۷ در پیست بین‌المللی دیتونا شروع می‌شود. قیمت هیوندای ولوستر N TCR حدود ۱۵۵ هزار دلار است.











لودینگ ۳۱: از داستان مجموعه Fallout تا نگاهی به نسخه بتای Fallout 76 – زومجی


















































































داغ‌ترین مطالب هفته

شاخه‌های برتر


خانواده زومجی

عضویت در خبرنامه



















































براساس آخرین گزارش‌ها، جدیدترین نسخه از ابرخودروی بوگاتی شیرون با پیشرانه W16 و قدرت بیش از ۱۵۰۰ اسب بخار، در نمایشگاه خودرو ژنو ۲۰۱۹ معرفی خواهد شد

شیرون جدید با قدرت ۱۵۰۰ اسب بخار سال آینده رونمایی می‌­شود؛ به نظر می‌رسد بوگاتی قصد دارد با این خودرو، برند فرانسوی را به‌عنوان خالق سریع­‌ترین خودرو جهان دوباره بر سر زبان‌ها بیندازد. براساس شایعات و گمانه‌زنی‌ها، بوگاتی در حال آماده‌­سازی نسخه­‌ی کامل‌­تری از شیرون برای نمایشگاه خودرو ژنو ۲۰۱۹ است.

تحریریه سایت Supercar Blog ادعا می‌کنند، در مراسم رونمایی از دیوو، طرح‌ اولیه شیرون جدید با عناوینی چون «زیبای سرعت» و «موشک زمین به زمین» برای مشتریان خاص نمایش داده شده است.
Bugatti Divo / بوگاتی دیوو

هنوز نام جدیدترین نسخه بوگاتی شیرون اعلام نشده است، اما به احتمال زیاد این خودرو با کد آشنای سوپراسپرت (SuperSport) همراه خواهد بود؛ باتوجه به اطلاعات موجود، تنها ۲۰ تا ۴۰ مدل از شیرون سوپراسپرت تولید خواهد شد. ابرخودروی جدید شیرون از همان پیشرانه­‌ی مدل استاندارد و دیوو، ۱۶ سیلندر W شکل ۸ لیتری با چهار توربوشارژر استفاده می‌کند؛ اما نهایت قدرت آن بیش از  ۱۵۰۰ اسب­ بخارخواهد بود.  W16 فولکس واگن در نمونه‌های فعلی شیرون، با ۱۴۷۹ اسب بخار قدرت و ۱۹۰۰ نیوتن‌متر گشتاور همراه است.

bugatti chiron

مقاله‌های مرتبط:

هم‌اکنون جدیدترین خودرو با نشان بوگاتی، دیوو است؛ اما احتمالا سال آینده سریع‌­ترین خودروها و سوپراسپرت‌ها باید بوگاتی شیرون جدید رقابت کنند. درست مانند اتفاقی که پیش از این برای بوگاتی ویرون افتاد.

حداکثر سرعت بوگاتی شیرون استاندارد و بوگاتی شیرون اسپرت به ۴۲۰ کیلومتر ­بر ­ساعت می‌رسد اما احتمالا رکورد کونیگزگ نیز دوام نخواهد داشت؛ کونیگزگ آگرا RS به‌تازگی با ثبت سرعت ۴۴۴.۶ کیلومتر بر ساعت در گینس، سریع‌ترین خودروی جاده‌ای جهان شناخته شد. این مقام پیش از این، در اختیار بوگاتی ویرون با سرعت ۴۳۱ کیلومتر بر ساعت قرار داشت.

Bugatti Chiron Sport

 استفان وینکلمن، مدیرعامل بوگاتی اشاره می‌کند که شیرون استاندارد می تواند به آسانی رکورد سرعت‌­ ۴۴۰ یا ۴۵۰ کیلومتر بر ساعت را ثبت کند؛ البته مقامات بوگاتی درباره انجام تست‌های سرعت بوگاتی سکوت کرده‌اند.

او ماه گذشته در همایش مونته‌ری کالیفرنیا  گفت:

اگر رسیدن به این سرعت امکان‌پذیر باشد، تنها یک مدل از شیرون این توانایی را ندارد؛ بلکه تمام مدل‌های تولیدی این پتانسیل را خواهند داشت.

بوگاتی شیرون / Bugatti Chiron

با توجه به‌گفته‌های وینکلمن نسخه‌ی جدید شیرون، فرصت بی‌نظیری برای ثبت رکورد افتخارآمیز سریع­‌ترین خودرو برای بوگاتی است؛ به‌خصوص این که سوپراسپرت مدل جدیدی از شیرون محسوب می‌شود و بوگاتی از سال ۲۰۱۶ و عرضه‌ی مدل استاندارد، زمان کافی برای انجام تست‌های بالاترین سرعت، روی این خودرو داشته است.

علاوه‌بر این، با پیشرفت و حرکت صنعت خودروسازی به‌سوی فناوری برقی، شیرون سوپراسپرت خداحافظی باشکوه پیشرانه‌ی W16 خواهد بود.

بررسی ویدیویی میت 20 پرو هواوی

بدون دیدگاه


هواوی میت ۲۰ پرو در خانواده‌ی میت به‌عنوان ویترین بهترین دستاوردهای هواوی در دنیای موبایل، بیش از هر زمان دیگری خودنمایی می‌کند.

مقاله‌های مرتبط:

تا قبل از میت ۲۰ پرو، پی ۲۰ پرو، نخستین پرچم‌دار هواوی در سال ۲۰۱۸، به‌عنوان محصولی توانمند در زمینه‌ی عکاسی جایگاه خوبی را برای خود ثبت کرد؛ اما حالا میت ۲۰ پرو در نقش یک پرچم‌دار تمام‌عیار با ویژگی‌هایی متنوع ظاهر شده تا حُسن ختامی درخور برای سال پُربار چینی‌ها باشد. میت ۲۰ پرو ویترینی از بهترین‌ دستاورد‌های هواوی است. بدنه‌ای متقارن و انحنادار، صفحات شیشه‌ای سه بعدی با لبه‌های خمیده در دو سمت دستگاه و نمایشگری با گوشه‌های گرد، نقاط کلیدی بسیار مهمی هستند که هنگام به دست گرفتن این محصول لوکس حس بسیار متفاوتی را به شما در القا می‌کند.

استفاده از ترکیب شیشه و فلز به عنوان فرمولی موفق در پرچمداران به شمار می‌آید، اما لک‌پذیری دستگاه همیشه به عنوان یک ضعف یاد می‌شد. هواوی به سراغ Hyper Optical Pattern رفته تا با ایجاد خطوطی مورب در پشت دستگاه، به‌میزان قابل توجهی ایجاد لک و اثر انگشت را کم  و از سر خوردن دستگاه جلوگیری کند. با نگاه کردن به میت ۲۰ پرو مجذوب آن خواهید شد. نمایشگر ۶.۳۹ اینچی میت ۲۰ پرو پنلی AMOLED و خمیده است که رزولوشنی معادل ۳٫۱۲۰ در ۱٫۴۴۰ پیکسل دارد و همین موضوع تراکم بالای ۵۳۸ پیکسل در هر اینچ را برای آن به ارمغان آورده است. تجربه‌ی محتوایی با گستره‌ی دینامیکی بالا به لطف پشتیبانی نمایشگر از فضای رنگی گسترده‌ی DCI P3 ، روشنایی بالا، کنتراست عالی و زاویه دید بی‌نقص آن بسیار لذت‌بخش بود. در ادامه به سراغ بررسی ویدیویی هواوی میت ۲۰ پرو می‌رویم.

نظر شما در مورد این دستگاه چیست؟